Soch

 

“Men ularni yaxshi taniyman. Ismlari, yashash manzili, nima ish qilishlarini bilmasam ham. Deyarli har kuni kechki payt metro vagonida uchrataman. O‘ttizdan oshgan erkak va uning chamasi sakkiz yoshlardagi qizi. Aslida e’tiborimni qizaloqning uzun sochlari tortgan. Chunki doim sochim uzun bo‘lishini istaganman-u, lekin hech o‘stira olmayman-da... 

 

Ularning qo‘llaridagi sumkaning ichida ovqat idishlari borligi yaqqol ko‘rinib turadi. Shifoxonadan qaytishayapti — taxmin qilaman. Bir kun ota g‘amgin uh tortdi. Qizcha otasining qo‘llaridan qo‘llarini o‘tkazib olgandi, kafti bilan dadasining kaftini siqdi va ko‘zlariga qarab jilmaydi. Otasi peshanasidan o‘pib qo‘ydi. Ko‘zlarida yosh miltilladi. Ertasiga yana ko‘rdim, qizaloqning ko‘zlari yig‘idan qizargan. O‘rindiqqa o‘tirgach, dadasidan so‘radi:

 

— Onamning sochlari o‘ssa, tuzalib ketadimi? Men ularga sochlarimni kesib beray, dada...

 

Qizaloqning g‘amgin, ammo umidli so‘zlaridan metro yaqinida onkologiya shifoxonasi borligi xayolimga keldi. Uning onasi saraton xastaligiga uchragan ekan-da... Murg‘ak yurakchaning niyati ijobat bo‘lib, onasi dardiga davo topishini men ham Yaratgandan so‘radim. Siz ham duo  qiling, barcha onalar, otalar farzandlari baxtiga sog‘ bo‘lishsin...

Bolalar moʻjizalarga ishongani uchun ham ko‘ngillarga umid bag‘ishlashadi”.

 

Muallif: Shoira Shagiahmedova