Оёқларим юрмаса ҳам, кўзларим кўради, қўлларим ишлайди – Нурхон Қурбонова

 

Ўтган йили Япониянинг Токио шаҳрида Олимпия ва Паралимпия ўйинлари бўлиб ўтди. Мусобақада муносиб иштирок этган Ўзбекистон делегацияси аъзолари кўлга киритган 5 та кумуш медал соҳибларидан бири Нурхон Қурбонова. 

Ўйинларда пара енгил атлетиканинг Ф54 классида аёллар ўртасида найза улоқтириш бўйича ҳамюртимиз 18.38 метр натижа билан шахсий рекордини янгилади. Бундан ташқари Нурхон Қурбонова Токио-2020 ёзги Паралимпия ўйинларида ядро улоқтириш бўйича бронза медалини ҳам қўлга киритди. 

 

Спортчимиз бугунги кунда нималар билан банд эканлиги ва спортдаги ютуқларига нима асосий роль ўйнагани ҳақида гапириб берди

 

Паралимпиядадан сўнг жамоамиз билан шу йил бўлиб ўтадиган Параосиё ўйинларига тайёргарлик машғулотларини олиб боряпмиз. Асосий эътиборимни олдинга қўйилган мақсад ва режаларимга қаратганман. Ушбу ниятларимни амалга оширишга бор кучим билан ҳаракат қиламан. 

 

Сизга нима кўпроқ куч беради?

 

Менга онам, мураббийим ва яқинларимни ишончи катта куч беради. Ҳар қандай инсон ҳаётда қоқилганида унга яқинлари ёрдамга келади. «Бу сени қўлингдан келади», «Сен уддалай оласан», «Биз сенга ишонамиз», - деган гаплари мени янада олдинга ҳаракатлантиради. Ана шу ишончни оқлаш учун ҳам инсон кучли кўпроқ меҳнат қилади. Чунки, унга ишонган кўзларни алдагиси келмайди. Яқинларини хурсанд қилгиси келади. Паралимпия ўйинларида иштирок этганимда ҳам мураббийимни кўзларига қараб турганман. Шунда унинг далдасини ҳис қилганман. Менга бундан ташқари, ҳаётда шукроналик ҳисси куч беради. Аҳволи оғир инсонларни кўп учратганман. Шуларни кўрганимда худога шукур қиламан. Оёқларим юрмаса ҳам кўзларим кўради, қўлларим ишлайди. Ҳаётда нимага эришган бўлсам, яқинларимни кўмаги билан эришганман. 

 

Бугунги кунда дангасалик оқибатида вақтини беҳудага ўтказаётган ёшларга қандай маслаҳатлар берган бўлардингиз?

Шу кунларда Украинада уруш бўляпти. Аҳоли қийналмоқда. Ер остини макон тутиб яшаётганини ёки уй-жойини ташлаб кетаётганларига гувоҳ бўляпмиз. Ёки бўлмаса, Афғонистонни мисол қилиб келтиришимиз мумкин. У юрт инсонларининг фарзандлари ҳаттоки мактабларга боришолмайди. Агарда ўқиган тақдирда ҳам кўнгли хотиржам эмас. Ота-она фарзандим соғ-омон қайтиб келсин, деб дуо қилиб туради. Биз мана шундай тинч ватанда, имкониятлар етарли бўлган юртда яшаймиз. Нега энди вақтимизни беҳудага сарфлашимиз керак? Уруш бўлаётган маконда яшаганимиз йўқ. Нимага энди бу имкониятлардан фойдаланмаслигимиз керак?

 

 

Ёшларимиз билим олиш, юксак марраларни забт этиш имкони бўлган юртда яшамоқда. Улар шулардан нима сабабдан фойдаланмаслиги керак? Тинч ватанда яшаётганимиз учун худога шукур қилишимиз керак. Инсон шундай яшаши керакки яшаб ўтган умрига қараса, ҳеч қачон афсусланмаслиги керак. Инсон ҳаёт йўлини қандай қуриши ўзига боғлиқ. Шунинг учун ҳозирги ёшларга ҳеч қачон меҳнатдан қочмасликларини маслаҳат берган бўлар эдим. Ҳар бир инсоннинг тақдири ўз қўлида. Ҳаётини фақатгина ўзи ўзгартира олади. Шунинг учун ҳаракатдан тўхтамаслик керак. Агар мен ҳам тақдиримга тан бериб уйда қолганимда, ҳозирги ютуқларимга эришмаган бўлар эдим. Мен тақдиримга тан беришни эмас, у билан курашиш кераклигини англаганман.

 

Жамшид АМИРОВ