Катта юракли сингил

 

“Синглим Даун синдроми билан дунёга келган. Чақалоқлигида онам мени етаклаб синглимни тоза ҳавода айлантиришга кўп олиб чиқарди. Ўшанда қўни-қўшни “Нега қизингизнинг боши бунча катта?” деб сўрашарди. Ўзим ҳам бола эдим, Лоланинг касаллигини тушунмасдан унинг бошига қизиқардим. Шу билан бирга, мен уни жудаям яхши кўрардим. Онам уни кў-ў-ў-ўп яхши кўрсак, тузалиб кетишини айтарди-да. 

 

Синглим мактабга бора бошлагач, анча ўзгарди. Айниқса, спортга қизиқиши ортди. Енгил атлетика бўйича жаҳон мусобақаларида қатнашганида эса ҳам ҳавасим келди, ҳам у билан фахрландим. Ўртоқларим “Синглинг Америкага борган-а?” дейишса, расмларини кўз-кўз қилишга тушиб кетардим. Лола фахр туйғуси билан бирга менга катта сабоқ берди. 

 

Ўн беш ёшимда бир-икки синфдош йигитга қўшилиб чека бошладим. Дам олиш куни тамакининг хумори тутди. Уйимизнинг орқа томонига ўтиб ота-онамдан яширинча сигаретани ўт олдирдим. Бир оёғимни деворга тираб, олифталаниб оғзимдан тутун чиқариб турганимда Лоланинг овози эшитилди: 

—  Ака, менгаям беринг, — деди у эркалангача бошини бир томонга қайириб. 
Шоша-пиша сигаретани оёғим остига ташлаб эздим. 
—  Беринг, — у қўлларини чўзди. 
—  Бу ёмон нарса, — дедим уни йиғлагудек бўлиб турганини кўриб. 
—  Ёмон нарса бўлса, бошқа қўлингизга олманг, —  синглим ўз тилида сўзлади. 

Сирим ошкор бўлиб қолишидан чўчиб, унинг рўпарасига чўккаладим-да, елкаларидан ушладим. 
—  Ойим билса, хафа бўлади... 
—  Ойимни хафа қимиймиз-а, ака, — дея у мени қучиб олди. 
Унинг мени қаттиқ қучиб олганидан меҳрини ҳис қилиб, ўзимни кучли бир ҳимоядагидек сездим. 
—  Энди сизниям Америкага оп кетаман, самолётда, — деди қўллари билан осмонларни кўрсатиб. 

Лоланинг ваъдаси амалга ошди. Кейинги гал мусобақада қатнашаётганида мен ҳам унга ҳамроҳлиқ қилдим. Севимли жамоам тўп сурадиган мамлакатни кўрдим. 

Сени жондан яхши кўриб, умидлантирадиган яқинларинг борлиги чексиз бахтдир!”

 

Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова