Уққан бола

 

“Ойим университетда дарс беради. Фан доктори. Кафедра мудири. Мактабда ҳам, академик лицейда ҳам ўқитувчиларим “Домланинг боласисан-а”, дея шўхлик қилсам, дакки беришар, ҳозиржавоб бўлсам, мақтаб қўйишарди. Мен доим ойим билан фахрланганман! Билимлари кучли! Шунинг учун яхши ўқишга интилганман. Аммо охирги пайтларда ҳамма нарса ўзгараяпти. Уйимиз, машинамиз, яшаш тарзимиз... Булар бир қарашда кўзни қувнатади, бироқ... 

 

Ўтган ҳафта лицейда бирга ўқиган ўртоғим ота-онаси билан уйга келди. Катталар алоҳида гаплашиб ўтиришганида, мен ундан қаерга ўқишга ҳужжат топшираётганини сўрадим. У эса юмшоқ ўриндиққа ястанганча ойим ишлайдиган университетни айтди. Кейин кулиб, “Ўқишга киритиб қўядиган ойинг бор экан, нега унақа ўзингни қийнаб ўқиб юрибсан?” деди. Ярамга туз сепгандек “Ишқилиб, ойинг билан бизникилар савдолаша олишсин-да”, дея қўшиб ҳам қўйди.  

 

Меҳмонлар кетиши билан ойимдан ўртоғимнинг қанақа қилиб ўқишга киришини сўрадим. “Ҳамма қатори” деган жавобни эшитиб, “У умуман китоб ўқимаган-ку! Пора биланми?” дея айтиб юбордим. Ойим эса индамай хонадан чиқиб кетди. Шу кундан буён волидамдан ўзимни олиб қочиб юрибман. Кеча ўртоғимникига бориб, ойим ўғилларини ўқишга кирита олмаслигини айтдим. Билмадим, балким бу ишим натижа берар... Ахир ойимга сиз хато йўлдасиз, дея олмаяман... 

Гоҳида ота-оналар эмас, фарзандлар тўғри йўлни топишади”.

 

Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова