Африка орзуси

 

“Мактаб йилларимизда Кустонинг сув остидаги саргузаштлари ҳақидаги кўрсатувни берилиб томоша қилардим. Мучал ёшидан ўтган бола эдим, хаёлпараст ҳам эмасдим. Лекин бошқалар, негадир, Кустога ўхшашни исташимни мазах қилишарди. Катта-кичик “Ана, Кусто келаяпти”, дея анҳордан маржон топган-топмаганимни сўрашарди. Ақлим кира бошлагани учунмас, ҳеч ким орзум ушалишига ишонмаганидан океанлар остига шўнғишим хомхаёл деган хулосага келдим.  

 

Қизим бу йил учинчи синфда ўқияпти. Баҳолари ёмонмас. Шеърларни шунчалар бийрон-бийрон ўқийдики, журналист бўладими, дейсиз эшитиб. Яқинда анча кеч бўлишига қарамай телеэкран орқали ҳайвонот оламига сайёҳат қилиб ўтирибди.  

 

— Ухлайдиган вақтинг бўлди, қизалоғим, — дедим ойисининг гапларига кўнмаган эркатойимга. 
— Дада, битта нарса сўрайман, хўп, десангиз, кейин ухлайман, — деди у эркаланиб.  
— Хўш... 
— Менга фотоаппарат олиб беринг. Кейин Африкага кетаман!  
— Нима? — кийимларимни дазмоллаётган ойиси унинг гапидан ҳайратланиб сўради. 

— Африкага бориб, ҳайвонларни суратга оламан... — деди қизалоғим онаси томонга шуни ҳам билмайсизми дегандек қараб.  
— Африка қиз болалар борадиган жой эмас. Бошқа тузукроқ нарсаларни орзу қил, — аёлим шундай дея кўйлагимни текис дазмолладимми, деб қўлида тутиб кўрди.  
— Нега энди? Майли, олиб бераман. Катта бўлганингда борасан, балким бирга борармиз, — шундай дея уни кўтариб олдим.  

Орзунинг тузук-тузукмаси бўлмайди. У бор! Амалга ошадими-йўқми, борлиги муҳим!”

Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова