Ўзбекона рақс

 

“Болалик йилларим туман кутубхонасига жин кўчалардан ўтиб бориларди. Балким шу сабаб ҳам доим у ер сув қуйгандек жимжит бўлгандир. Ўзбек тилида жуда чиройли ва равон гапирадиган Надежда опанинг мени кўришлари билан кўзлари чақнаб кетар, одатда китобларни ҳам ўзи танлаб берарди. Корейс миллатига мансуб бу аёл қачон борсам, ўғлига “Алпомиш”ни ўқиб бераётган бўларди. Ўғли ўзига умуман ўхшамасди, қоракўз, қорақош бола.  

 

Мактабда бир гап эшитиб қолиб, ҳаммасини тушундим.  

— Ойи, Надежда опа, боласини асраб олган, а? — дедим ойим билан сомса тугаётиб.  
— Йўқ, — ойим мен томонга бир қаради-ю яна хамирларни бир текис қилиб ёйишда давом этди.  
— Мактабда эшитиб келдим-ку, ўзларининг фарзанди бўлмагач, асраб олишган экан. Ўшанда маҳалладошлари боласига ўйинчоқлар, кийим-кечалар олиб чиқиб беришган экан, — далиллар келтиришга ўтдим.

 

Бироқ ойим гапимни инобатга олмади, йўқ, дея қатъий айтди-ю, бошқа бунақа гап-сўзларга учмаслигимни тайинлади. Энди тушунаяпман, онам бу гап тилдан-тилга ўтиб, Ҳакимбекнинг қулоғига етишини истамаган.  

 

Яқинда Ҳакимбекнинг тўйи бўлди. Надежда опага меҳрим бўлакча бўлгани учун қайнонамдан болаларимга қараб туришни илтимос қилдим. Борсам, Надежда опа адрас кўйлак кийиб олган. Умр йўлдоши ҳам қўллари кўксида меҳмонларни кутяпти. Ҳофиз миллий қўшиқларни куйлай бошланганида, доим тўйларда “Сизлардек ўйнай олмайман, азизлар”, дея ўзини четга тортадиган Надежда опа шундай чиройли ҳиром айладики, кўз узолмай қолдим.  

 

— Уч ойдан бери рақс тўгаракларига қатнашиб ўрганибди. Ўғлимни уйлантирсам, қудаларим билан рақс тушишим керак, дея, — деди ёнимда ўтирган хола ҳавас-ла даврага қараб.

Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова