Уйқудаги ака
Фарзандларимиз ака-укалар ўртасидаги меҳр-оқибатни кўриб ўсишсин.
“Мен уйқучан эдим. Даланинг ишига ҳам укамдек иштиёқим йўқ эди. Отам раҳматли эса ҳар тонг “Тур, далага бориб ишлашимиз керак”, дея уйғотмасди мени. “Мансур, уйғондингми? Кел, опа-уканг билан бирга чой ич”, дерди. Жигарлар доим бир жойда бошимиз қовушиб ўтиришимизни истаган-да. Улғайгач, ҳамма ўз йўлидан кетаркан. Учаламиз уч дунёдекмиз гўё. Касбимиз шуни тақозо қилгандек.
— Ғофур ўзи қўрс, темир-терсаклар билан ишлагани учун, — деб укамнинг тўнғиллаб гапиришидан нолишганида изоҳ бераман ҳазил аралаш.
Ўтган ҳафта опам ота ҳовлига боравермаслигимни куйиниб гапирди.
— Борсак, Ғофур бир нима деб тўнғилласа, асабим бузилади, — дедим. Мажлисдан чарчаб чиққаним учун опамнинг гаплари иддаодек туюлди.
— Унинг гапириш оҳангги шунақа. Барака топгур, сен каттасан, ука, омонмисан, деб хабар олиб турсанг бўлади-ку, — опам насиҳат қилди.
— Хўп, ишли одам бўлсам, бир кун вақт топиб ўтарман, — дея ўлганнинг кунидан жавоб қайтардим.
Худди ўз муаммоларим камдек. Укам кап-катта одам бўлса. Ота-онамиздан қолган ҳовлида яшаса. Унинг ўзи мени манмансираган санайди чоғи, ҳадеб уйимга келавермайди.
— Мансур, яна бир гап айтмоқчи эдим. Раҳматли ўғлингнинг қабри нураб қолибди. Энди буёғи ёғингарчиликлар тўхтайди, бир устини суваб қўйсанг бўларди, — опамнинг овози энди қалтираброқ чиқди.
Бош чайқадим-у, гапира олмадим. Уч ёшга тўлмасдан дунёни тарк этган ўғлимдан кейин аёлим ўзини йўқотиб қўйди. Менинг эса чалғиш учун имконим — ишим бор. Лекин уни эслаганимда юрагимда симиллаб оғриқ туради. У тенги болалар ҳарбий хизматга кетаётганини кўриб, шу кунларда яна юрагимда оғриқ турганди.
Дам олиш куни дардим янгиланиб, қабристонга йўл олдим. Борсам, раҳматли боламнинг қабри усти сувалган. Ёнидаги дарахтнинг шох-шаббалари тартибга келтирилган. Ҳайрон бўлдим. Суриштирсам, мен қўрс дейдиган, кўнгли ҳам тошга айланиб кетган, дея санайдиган укам уч кун олдин мозор бошига келган экан.
Отам “Бир-бирингни аянглар”, дея кўп таъкидларди. Падаримнинг насиҳатларини унутаёзган ўғил мен эканман. Уйга қайтдим-да, аёлимнинг “Шу укангизникига боргим келмайди”, дейишига қарамай, болалар билан бирга ота уйимга отландим.
Фарзандларимиз ака-укалар ўртасидаги меҳр-оқибатни кўриб ўсишсин”.
Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова
