Болаларнинг насибаси

 

“Шоҳида боғчада ишни тарбиячиликдан бошлади. Йиллар давомидаги меҳнаткашлиги эътиборга олиниб, мудира нафақага чиққач, уни янги лавозимга тасдиқлашди. Болалар Шоҳидани яхши кўришарди, эрталаб югуриб келиб бўйинига осилишар, энг йиғлоқи, “Боғчада қолмайман”, дейдигаларини ҳам аврашга уста эди-да. 

Мудираликнинг ўзига яраша масъулияти билан бирга фойдали жиҳатларини ҳам у олдиндан биларди. Ҳар куни ишдан кетар маҳали қўлига бир елим халта нарса тутқизишади. Тухум, мураббо дегандек. Бу пора эмас, ходимларнинг ҳурмати белгиси, қолаверса, болалар шунча нарсани еб тугата олишмагандан кейин мудирага беришади-да.  

Шоҳида иш вақти тугашига ярим соатлар қолганида онаси билан гаплашди. Отасининг бироз тоби қочибди. Шоҳида ишдан қайтишда кириб, падарининг ҳолидан хабар олишни дилига тугди. Одатдагидек боғчадан чиқди. Ота уйига боргач, елим халтасини очди. Нарсаларни хонтахта устига қўя бошлади.  

— Булар нима? — отаси нарсаларнинг нималигини кўриб турса-да сўради. 
— Тўғри ишдан чиқиб келавердим, овқат қилолмадим, — Шоҳида отаси у пиширадиган хамирли таомларни хуш кўришини эслаб хижолат тортди.  
— Болаларнинг насибасими? — ота шундай дея ёстиққа бошини қўйди, унинг пешанасидаги ажинлар чуқурлашганидан, шифтга қадалган нигоҳларидан дарди оғирлашгандек эди, — Мен сенга тўғри тарбия бермабман-да...  

Шоҳида гўёки жойида тошдек қотди. Қирққа кирган жувон ҳар куни уйига ташийдигани болаларининг насибаси эканлигини отасининг чуқур хўрсинишидан англади. Болалик йиллари лой ўйнаб, меваларга ювилмаган қўлларини чўзганида отаси “Ҳалоллик озодаликдан бошланади”, деганидаги каби уялганнамо эркаланиш ҳисси эмас, ўзига нотаниш бир туйғунинг кучидан сўз айтишга унинг тили айланмасди...”

 

Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова