Болам чизган сурат

 

“Ўғлим расм чизиш тўгарагига боряпти. Боламнинг суратларида қайси чизма дарахт, қайси бири уй эканлигини тополмай роса оввора бўламан. Назаримда, у сурат солишнинг дарсини ҳеч ололмайди. Бошқа машғулотга қатнаша қол, десам, йўқ деб оёқ тираб олган саккиз яшар қайсарчам. Кеча эса оқ қоғозни мовий рангга бўяб келибди.  

 

— Нима бу? — дедим қоғозни қўлимга олишим билан.  
Арслон “Осмон”, дея жавоб берди.  

— Устозинг қўлларингизга қоғоз билан қаламни тутқазиб, хонадан чиқиб кетадими? — бекордан-бекорга пул тўлаётганимдан аччиқланиб сўрадим.  
— Йўқ, бугун чизганимни “Тинч осмонни тасвирлабсан”, дея мақтади, — деди ўғлим кўзларини пирпиратиб.   

“Ҳа”, дедим-у, ўтган куни уни невропатологга олиб борганим эсимга тушди. Шифокорнинг айтишича, ўғлим нимадандир қўрқиб қолган, шунинг учун кўзларини пирпиратармиш.  

— Ойи, суратни деворга илиб қўяйлик? — хаёлимни унинг саволи бўлди. 
— Нега?  
— Бу тинчлик рамзи экан, уйимиз доим тинч бўлади шунда, — Арслон гапира туриб нигоҳларини мендан олиб қочди...  

Мен ҳам уйимизни мовий рангга бўяшни истаётган ўғлимнинг кўзларига қарай олмадим... 

Тинчлик болаларингиз орзусига айланмасин!”

 

Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова