Uqqan bola

 

“Oyim universitetda dars beradi. Fan doktori. Kafedra mudiri. Maktabda ham, akademik liseyda ham o‘qituvchilarim “Domlaning bolasisan-a”, deya sho‘xlik qilsam, dakki berishar, hozirjavob bo‘lsam, maqtab qo‘yishardi. Men doim oyim bilan faxrlanganman! Bilimlari kuchli! Shuning uchun yaxshi o‘qishga intilganman. Ammo oxirgi paytlarda hamma narsa o‘zgarayapti. Uyimiz, mashinamiz, yashash tarzimiz... Bular bir qarashda ko‘zni quvnatadi, biroq... 

 

O‘tgan hafta liseyda birga o‘qigan o‘rtog‘im ota-onasi bilan uyga keldi. Kattalar alohida gaplashib o‘tirishganida, men undan qayerga o‘qishga hujjat topshirayotganini so‘radim. U esa yumshoq o‘rindiqqa yastangancha oyim ishlaydigan universitetni aytdi. Keyin kulib, “O‘qishga kiritib qo‘yadigan oying bor ekan, nega unaqa o‘zingni qiynab o‘qib yuribsan?” dedi. Yaramga tuz sepgandek “Ishqilib, oying bilan biznikilar savdolasha olishsin-da”, deya qo‘shib ham qo‘ydi.  

 

Mehmonlar ketishi bilan oyimdan o‘rtog‘imning qanaqa qilib o‘qishga kirishini so‘radim. “Hamma qatori” degan javobni eshitib, “U umuman kitob o‘qimagan-ku! Pora bilanmi?” deya aytib yubordim. Oyim esa indamay xonadan chiqib ketdi. Shu kundan buyon volidamdan o‘zimni olib qochib yuribman. Kecha o‘rtog‘imnikiga borib, oyim o‘g‘illarini o‘qishga kirita olmasligini aytdim. Bilmadim, balkim bu ishim natija berar... Axir oyimga siz xato yo‘ldasiz, deya olmayaman... 

Gohida ota-onalar emas, farzandlar to‘g‘ri yo‘lni topishadi”.

 

Muallif: Shoira Shagiahmedova