Sel bo‘lgan yurak
Uyat, or, vijdon deganlarini ilk bor tuydim...
“Poytaxtda o‘qiyman. Shartnoma asosida. Tabiatan shoshqaloqman, qolaversa, vaqtida shartnoma puli to‘lamasak, butun guruhning oldida uyaltiradigan dekan o‘rinbosarining fe’lini bilganim uchun ham otamni qistovga olaman.
— Qachon jo‘natasiz?
— Odam topilmayapti, bervoraman, xavotirlanma, — otam shu so‘zdan nariga o‘tmasdi.
Butun boshli qishloqda nahot bitta poytaxtga keladigan odam bo‘lmasa — battar jig‘ibiyron bo‘laman. Keyin birdan akamning mashina olmoqchi bo‘lib yurgani xayolimga keldi. Endi akamga qo‘ng‘iroq qildim.
— O‘zingiz ishlaysiz-ku, topgan pulingiz yetganida olarsiz mashinani. Otamdan olishga uyaling, — dedim.
Akam “Xo‘p, keyin gaplashamiz” deb gapni qisqa qildi. Xullas, naq o‘n kun kechikib shartnoma pulini to‘ladim. Ikki marta o‘sha dekan o‘rinbosari — estetika-etika fanlari nomzodi darsning o‘rtasida kirib, mendek otasi vaqtida pul jo‘natmaganlarni birma-bir ogohlantirdi. Mulzam bo‘lganim uchun otam bilan akamdan xafa bo‘lib ketdim.
Bir fursat o‘tib, ta’tilga chiqdik. Viloyatga ketdim. Borishim hamona qolgan yarim yillikning shartnoma pulini olib qo‘yaman deb, maqsad qilganman. Ammo qishloqqa qadam qo‘yishim bilan taniy olmadim. Uyimiz o‘rnida esa kichkina bir uycha tiklanibdi. Bog‘imizdagi chinordan boshqa hamma narsani sel yuvib ketibdi... Men bexabar.
— Ota, nega aytmadingiz?
— Uyga kir, charchab kelgansan, — otam yangi uycha tomon yo‘l boshladi.
— Ko‘ngling cho‘kib, o‘qishdan chalg‘iysan, deb aytishimizga ruxsat bermadilar, — akam yelkamga qoqdi...
Uyat, or, vijdon deganlarini ilk bor tuydim... Otamning tog‘dek bardoshi qarshisida...”
Muallif: Shoira Shagiahmedova
