Uyqudagi aka
Farzandlarimiz aka-ukalar o‘rtasidagi mehr-oqibatni ko‘rib o‘sishsin.
“Men uyquchan edim. Dalaning ishiga ham ukamdek ishtiyoqim yo‘q edi. Otam rahmatli esa har tong “Tur, dalaga borib ishlashimiz kerak”, deya uyg‘otmasdi meni. “Mansur, uyg‘ondingmi? Kel, opa-ukang bilan birga choy ich”, derdi. Jigarlar doim bir joyda boshimiz qovushib o‘tirishimizni istagan-da. Ulg‘aygach, hamma o‘z yo‘lidan ketarkan. Uchalamiz uch dunyodekmiz go‘yo. Kasbimiz shuni taqozo qilgandek.
— Gʻofur o‘zi qo‘rs, temir-tersaklar bilan ishlagani uchun, — deb ukamning to‘ng‘illab gapirishidan nolishganida izoh beraman hazil aralash.
O‘tgan hafta opam ota hovliga boravermasligimni kuyinib gapirdi.
— Borsak, Gʻofur bir nima deb to‘ng‘illasa, asabim buziladi, — dedim. Majlisdan charchab chiqqanim uchun opamning gaplari iddaodek tuyuldi.
— Uning gapirish ohanggi shunaqa. Baraka topgur, sen kattasan, uka, omonmisan, deb xabar olib tursang bo‘ladi-ku, — opam nasihat qildi.
— Xo‘p, ishli odam bo‘lsam, bir kun vaqt topib o‘tarman, — deya o‘lganning kunidan javob qaytardim.
Xuddi o‘z muammolarim kamdek. Ukam kap-katta odam bo‘lsa. Ota-onamizdan qolgan hovlida yashasa. Uning o‘zi meni manmansiragan sanaydi chog‘i, hadeb uyimga kelavermaydi.
— Mansur, yana bir gap aytmoqchi edim. Rahmatli o‘g‘lingning qabri nurab qolibdi. Endi buyog‘i yog‘ingarchiliklar to‘xtaydi, bir ustini suvab qo‘ysang bo‘lardi, — opamning ovozi endi qaltirabroq chiqdi.
Bosh chayqadim-u, gapira olmadim. Uch yoshga to‘lmasdan dunyoni tark etgan o‘g‘limdan keyin ayolim o‘zini yo‘qotib qo‘ydi. Mening esa chalg‘ish uchun imkonim — ishim bor. Lekin uni eslaganimda yuragimda simillab og‘riq turadi. U tengi bolalar harbiy xizmatga ketayotganini ko‘rib, shu kunlarda yana yuragimda og‘riq turgandi.
Dam olish kuni dardim yangilanib, qabristonga yo‘l oldim. Borsam, rahmatli bolamning qabri usti suvalgan. Yonidagi daraxtning shox-shabbalari tartibga keltirilgan. Hayron bo‘ldim. Surishtirsam, men qo‘rs deydigan, ko‘ngli ham toshga aylanib ketgan, deya sanaydigan ukam uch kun oldin mozor boshiga kelgan ekan.
Otam “Bir-biringni ayanglar”, deya ko‘p ta’kidlardi. Padarimning nasihatlarini unutayozgan o‘g‘il men ekanman. Uyga qaytdim-da, ayolimning “Shu ukangiznikiga borgim kelmaydi”, deyishiga qaramay, bolalar bilan birga ota uyimga otlandim.
Farzandlarimiz aka-ukalar o‘rtasidagi mehr-oqibatni ko‘rib o‘sishsin”.
Muallif: Shoira Shagiahmedova
