Sinmagan ko‘ngil
Mehr tuyg‘usi bor ekan, ko‘ngillar sinmaydi.
“Odilbek akasining tug‘ilgan kuniga sakson yettita shar shishirdi. Akasi garchi o‘n sakkizga to‘layotgan bo‘lsa-da, uyni yuzta shar bilan bezatishni istagandi. To‘ng‘ichimga sharlarni tomosha qilishdan ko‘ra, ularni qo‘liga olib o‘ynash ko‘proq yoqadi. Lekin men quyonyurak bo‘lganim uchun barini shiftga osishni tayinladim. Bolam o‘ynayman deb, ularni yorib qo‘ysa, mening ham o‘takam yoriladi-da...
Qizimga “Sen darslaringni qila qol, o‘zim tayyorlayman hamma narsani” desam ham, ko‘nmadi. Menga shirinliklarni pishirishdi-da, keyin chizmalarini chiza boshladi. Oydinning qalamni qog‘ozda o‘g‘il bolalardek to‘g‘ri va tekis yurgizishiga qarab hayron qolasan kishi. Pishiriq pishirishga ustaligidan esa juda xursandman. Kelin bo‘lganida rosa rahmat eshitadi nasib qilsa. Xullas, Odilbek dadasi bilan sharlarni shiftga ilishdi, Oydinning chizmalari ham turmush o‘rtog‘im tomonidan a’lo baholandi. Ertaga kundaligida paydo bo‘ladigan yana bir “5”dan xursand bo‘lguncha qizim uyquga ketdi.
Ertalab hammadan vaqtli o‘zim uyg‘ondim. Bugun ona bo‘lgan kunim. To‘ng‘ichimning yuzlaridan o‘pib, tabriklab qo‘yish uchun xonasiga kirsam, Oydin ham uyg‘onibdi. Akasining yonida o‘tiribdi. Gilamda qog‘oz bo‘laklari sochilib yotibdi. Kecha chizgan chizmalari...
— Oydin, voy, akang bilmay yirtib qo‘ygan, — dedim uni yupatish uchun...
O‘g‘lim qog‘oz yirtishni bolaligidan yaxshi ko‘rardi. Singlisi kecha daftarlarini yig‘ishtirishga eringanmi yo charchaganidanmi, akasining xonasidagi xontaxtada qoldiribdi. Akasi esa ertalab barini maydalagan...
— Hechqisi yo‘q, oyi! Akam bularni sovg‘a, deb o‘ylagan. Men esa ularga ko‘p oq qog‘ozlar bermoqchiydim. Tug‘ilgan kunlari-ku axir... — dedi qizim jilmaygancha...
— Axir chizmalarni bugun topshirishing kerak-ku! — Oydin doim a’lochi bo‘lishga intiladi.
— Dadamni uyg‘otaman, birpasda chizib tashlaymiz birga, — dedi-da, akasining yuzlaridan o‘pib qo‘ydi...
Bolalarimning akasiga bo‘lgan mehrini kechadan beri yanada qattiqroq his qilib, ko‘zim yoshlandi. To‘ng‘ichim nogiron bo‘lmaganida hozir singlisi bilan ukasining mehridan qanchalik boshi osmonga yetganini ifodalardi... Shuning uchun uning nomidan ham qizimga minnatdorchilik bildirdim-da, rang-barang sharlarga qarab xursand o‘tirgan o‘g‘limni bag‘rimga bosdim...
Mehr tuyg‘usi bor ekan, ko‘ngillar sinmaydi”.
Muallif: Shoira Shagiahmedova
