Afrika orzusi

 

“Maktab yillarimizda Kustoning suv ostidagi sarguzashtlari haqidagi ko‘rsatuvni berilib tomosha qilardim. Muchal yoshidan o‘tgan bola edim, xayolparast ham emasdim. Lekin boshqalar, negadir, Kustoga o‘xshashni istashimni mazax qilishardi. Katta-kichik “Ana, Kusto kelayapti”, deya anhordan marjon topgan-topmaganimni so‘rashardi. Aqlim kira boshlagani uchunmas, hech kim orzum ushalishiga ishonmaganidan okeanlar ostiga sho‘ng‘ishim xomxayol degan xulosaga keldim.  

 

Qizim bu yil uchinchi sinfda o‘qiyapti. Baholari yomonmas. She’rlarni shunchalar biyron-biyron o‘qiydiki, jurnalist bo‘ladimi, deysiz eshitib. Yaqinda ancha kech bo‘lishiga qaramay teleekran orqali hayvonot olamiga sayyohat qilib o‘tiribdi.  

 

— Uxlaydigan vaqting bo‘ldi, qizalog‘im, — dedim oyisining gaplariga ko‘nmagan erkatoyimga. 
— Dada, bitta narsa so‘rayman, xo‘p, desangiz, keyin uxlayman, — dedi u erkalanib.  
— Xo‘sh... 
— Menga fotoapparat olib bering. Keyin Afrikaga ketaman!  
— Nima? — kiyimlarimni dazmollayotgan oyisi uning gapidan hayratlanib so‘radi. 

— Afrikaga borib, hayvonlarni suratga olaman... — dedi qizalog‘im onasi tomonga shuni ham bilmaysizmi degandek qarab.  
— Afrika qiz bolalar boradigan joy emas. Boshqa tuzukroq narsalarni orzu qil, — ayolim shunday deya ko‘ylagimni tekis dazmolladimmi, deb qo‘lida tutib ko‘rdi.  
— Nega endi? Mayli, olib beraman. Katta bo‘lganingda borasan, balkim birga borarmiz, — shunday deya uni ko‘tarib oldim.  

Orzuning tuzuk-tuzukmasi bo‘lmaydi. U bor! Amalga oshadimi-yo‘qmi, borligi muhim!”

Muallif: Shoira Shagiahmedova