O‘zbekona raqs

 

“Bolalik yillarim tuman kutubxonasiga jin ko‘chalardan o‘tib borilardi. Balkim shu sabab ham doim u yer suv quygandek jimjit bo‘lgandir. O‘zbek tilida juda chiroyli va ravon gapiradigan Nadejda opaning meni ko‘rishlari bilan ko‘zlari chaqnab ketar, odatda kitoblarni ham o‘zi tanlab berardi. Koreys millatiga mansub bu ayol qachon borsam, o‘g‘liga “Alpomish”ni o‘qib berayotgan bo‘lardi. O‘g‘li o‘ziga umuman o‘xshamasdi, qorako‘z, qoraqosh bola.  

 

Maktabda bir gap eshitib qolib, hammasini tushundim.  

— Oyi, Nadejda opa, bolasini asrab olgan, a? — dedim oyim bilan somsa tugayotib.  
— Yo‘q, — oyim men tomonga bir qaradi-yu yana xamirlarni bir tekis qilib yoyishda davom etdi.  
— Maktabda eshitib keldim-ku, o‘zlarining farzandi bo‘lmagach, asrab olishgan ekan. O‘shanda mahalladoshlari bolasiga o‘yinchoqlar, kiyim-kechalar olib chiqib berishgan ekan, — dalillar keltirishga o‘tdim.  

 

Biroq oyim gapimni inobatga olmadi, yo‘q, deya qat’iy aytdi-yu, boshqa bunaqa gap-so‘zlarga uchmasligimni tayinladi. Endi tushunayapman, onam bu gap tildan-tilga o‘tib, Hakimbekning qulog‘iga yetishini istamagan.  

 

Yaqinda Hakimbekning to‘yi bo‘ldi. Nadejda opaga mehrim bo‘lakcha bo‘lgani uchun qaynonamdan bolalarimga qarab turishni iltimos qildim. Borsam, Nadejda opa adras ko‘ylak kiyib olgan. Umr yo‘ldoshi ham qo‘llari ko‘ksida mehmonlarni kutyapti. Hofiz milliy qo‘shiqlarni kuylay boshlanganida, doim to‘ylarda “Sizlardek o‘ynay olmayman, azizlar”, deya o‘zini chetga tortadigan Nadejda opa shunday chiroyli hirom ayladiki, ko‘z uzolmay qoldim.  

 

— Uch oydan beri raqs to‘garaklariga qatnashib o‘rganibdi. O‘g‘limni uylantirsam, qudalarim bilan raqs tushishim kerak, deya, — dedi yonimda o‘tirgan xola havas-la davraga qarab.

 

Muallif: Shoira Shagiahmedova