Bolalarning nasibasi

“Shohida bog‘chada ishni tarbiyachilikdan boshladi. Yillar davomidagi mehnatkashligi e’tiborga olinib, mudira nafaqaga chiqqach, uni yangi lavozimga tasdiqlashdi. Bolalar Shohidani yaxshi ko‘rishardi, ertalab yugurib kelib bo‘yiniga osilishar, eng yig‘loqi, “Bog‘chada qolmayman”, deydigalarini ham avrashga usta edi-da. 

 

Mudiralikning o‘ziga yarasha mas’uliyati bilan birga foydali jihatlarini ham u oldindan bilardi. Har kuni ishdan ketar mahali qo‘liga bir yelim xalta narsa tutqizishadi. Tuxum, murabbo degandek. Bu pora emas, xodimlarning hurmati belgisi, qolaversa, bolalar shuncha narsani yeb tugata olishmagandan keyin mudiraga berishadi-da.  

Shohida ish vaqti tugashiga yarim soatlar qolganida onasi bilan gaplashdi. Otasining biroz tobi qochibdi. Shohida ishdan qaytishda kirib, padarining holidan xabar olishni diliga tugdi. Odatdagidek bog‘chadan chiqdi. Ota uyiga borgach, yelim xaltasini ochdi. Narsalarni xontaxta ustiga qo‘ya boshladi.  

— Bular nima? — otasi narsalarning nimaligini ko‘rib tursa-da so‘radi. 
— To‘g‘ri ishdan chiqib kelaverdim, ovqat qilolmadim, — Shohida otasi u pishiradigan xamirli taomlarni xush ko‘rishini eslab xijolat tortdi.  

— Bolalarning nasibasimi? — ota shunday deya yostiqqa boshini qo‘ydi, uning peshanasidagi ajinlar chuqurlashganidan, shiftga qadalgan nigohlaridan dardi og‘irlashgandek edi, — Men senga to‘g‘ri tarbiya bermabman-da...

 
Shohida go‘yoki joyida toshdek qotdi. Qirqqa kirgan juvon har kuni uyiga tashiydigani bolalarining nasibasi ekanligini otasining chuqur xo‘rsinishidan angladi. Bolalik yillari loy o‘ynab, mevalarga yuvilmagan qo‘llarini cho‘zganida otasi “Halollik ozodalikdan boshlanadi”, deganidagi kabi uyalgannamo erkalanish hissi emas, o‘ziga notanish bir tuyg‘uning kuchidan so‘z aytishga uning tili aylanmasdi...”

 

Muallif: Shoira Shagiahmedova