Қассобчиликдан қурилишгача: Мурод Назаровнинг болалик хотиралари

 

— Болалигимиз ўтган эски ҳовлини бузиб, қайта тиклайдиган бўлдик. Қурилиш авжига чиққан маҳал тўсатдан дадамнинг юраги хуруж қилиб, оламдан ўтиб қолдилар. Ўшанда 14 ёшда эдим. Дадам кўз ўнгимизда жон берган. Англамай ҳам қолганмиз... Дадам раҳматлининг маракалари ўтгандан сўнг онам олдиларига чақириб, уй қурилиши чала қолгани, қурилишни давом эттириш кераклигини айтдилар. Шундан сўнг, усталарга бош бўлиб, бозор-ўчар, овқат тайёрлаш, ёрдамлашиш каби ишларни зиммамга олиб, уйни битказганман. Оилада катта фарзанд бўлганим учун болаликдан мустақил, шижоатли бола бўлганман. Шунинг учун ҳам асосий масъулият мени зиммамда бўларди.

 

Ёшлигимдан турли овқатлар пишириш, ширинликлар тайёрлаш ва жониворлар боқишга қизиқардим. 5 ёшимдан нонуштамни ўзим тайёрлардим. Овқатланиб бўлгач, ўтирган жойимни йиғиштириб тозалаб қўярдим.

 

13 ёшимда эса дўстларим билан қўлбола инкубатор ясаб, жўжа очтирган вақтларим ҳам бўлган. Қўй сўйишни ҳам ўрганганман. Албатта, оддий қассоб ярим соатда қўй сўйса, мен 4 соатлаб сўярдим. Қўйнинг ҳар бир аъзосини синчиковлик билан ўрганиб чиқардим.

 

Қурилишга ҳам қизиқишим кучли бўлган. Қўшниларимиз уй қурса, албатта, ҳашарга чиқиб ёрдам берардим. Дадам юрак касаллигидан вафот этганларидан сўнг бир муддат шифокор, яъни кардиохирург бўламан деган мақсадни олдимга қўйдим. Тиббиёт коллежини битириб тиббиёт олийгоҳига ҳужжат топшираман, деган жойимдан онамнинг маслаҳати билан йўналишни қурилишга бурганман.

 

Ҳеч нарса қийин эмас, осон ҳам эмас. Ҳар қандай қийин йўлни қўрқмай босиб ўтиб, ундан завқ топа олсангиз — бу сизнинг ютиғингиз. Қўйган мақсадингизга етишиш учун йўлингизда учрайдиган қийинчиликларни олдиндан тасаввур қилиб қўрқсангиз шу эмоциялар билан уни босиб ўтасиз.

 

Шу даражага етиб келишимда жуда кўп қийинчиликларни кўрганман. Аммо мен уларни тўғри қабул қилиб, чўчимай фақат олдинга интилганман. Энг асосийси, ҳар бир қилган ишимдан завқ олишга ҳаракат қиламан.