Синмаган кўнгил
Меҳр туйғуси бор экан, кўнгиллар синмайди.
“Одилбек акасининг туғилган кунига саксон еттита шар шиширди. Акаси гарчи ўн саккизга тўлаётган бўлса-да, уйни юзта шар билан безатишни истаганди. Тўнғичимга шарларни томоша қилишдан кўра, уларни қўлига олиб ўйнаш кўпроқ ёқади. Лекин мен қуёнюрак бўлганим учун барини шифтга осишни тайинладим. Болам ўйнайман деб, уларни ёриб қўйса, менинг ҳам ўтакам ёрилади-да...
Қизимга “Сен дарсларингни қила қол, ўзим тайёрлайман ҳамма нарсани” десам ҳам, кўнмади. Менга ширинликларни пиширишди-да, кейин чизмаларини чиза бошлади. Ойдиннинг қаламни қоғозда ўғил болалардек тўғри ва текис юргизишига қараб ҳайрон қоласан киши. Пишириқ пиширишга усталигидан эса жуда хурсандман. Келин бўлганида роса раҳмат эшитади насиб қилса. Хуллас, Одилбек дадаси билан шарларни шифтга илишди, Ойдиннинг чизмалари ҳам турмуш ўртоғим томонидан аъло баҳоланди. Эртага кундалигида пайдо бўладиган яна бир “5”дан хурсанд бўлгунча қизим уйқуга кетди.
Эрталаб ҳаммадан вақтли ўзим уйғондим. Бугун она бўлган куним. Тўнғичимнинг юзларидан ўпиб, табриклаб қўйиш учун хонасига кирсам, Ойдин ҳам уйғонибди. Акасининг ёнида ўтирибди. Гиламда қоғоз бўлаклари сочилиб ётибди. Кеча чизган чизмалари...
— Ойдин, вой, аканг билмай йиртиб қўйган, — дедим уни юпатиш учун...
Ўғлим қоғоз йиртишни болалигидан яхши кўрарди. Синглиси кеча дафтарларини йиғиштиришга эринганми ё чарчаганиданми, акасининг хонасидаги хонтахтада қолдирибди. Акаси эса эрталаб барини майдалаган...
— Ҳечқиси йўқ, ойи! Акам буларни совға, деб ўйлаган. Мен эса уларга кўп оқ қоғозлар бермоқчийдим. Туғилган кунлари-ку ахир... — деди қизим жилмайганча...
— Ахир чизмаларни бугун топширишинг керак-ку! — Ойдин доим аълочи бўлишга интилади.
— Дадамни уйғотаман, бирпасда чизиб ташлаймиз бирга, — деди-да, акасининг юзларидан ўпиб қўйди...
Болаларимнинг акасига бўлган меҳрини кечадан бери янада қаттиқроқ ҳис қилиб, кўзим ёшланди. Тўнғичим ногирон бўлмаганида ҳозир синглиси билан укасининг меҳридан қанчалик боши осмонга етганини ифодаларди... Шунинг учун унинг номидан ҳам қизимга миннатдорчилик билдирдим-да, ранг-баранг шарларга қараб хурсанд ўтирган ўғлимни бағримга босдим...
Меҳр туйғуси бор экан, кўнгиллар синмайди”.
Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова
