Атиргул ўғриси

 

«Математика ўқитувчимизнинг дарвозаси олдида атиргуллар ўсарди. Ҳар кун мактабга бораётганимизда биттагинасини узиб, Зуҳрага совға қилишни орзу қилардим. Туманимизда гул дўкони йўқ эди, бахтга қарши боғимизда ҳам атиргуллар ўстирмасдик. Бир куни эрталаб атиргуллардан биттасини юлиб, синфдош қиз келгунча столи устига қўйиб қўймоқчи бўлдим. Ўн тўрт ёшнинг шўхлигимиди бу ёки киноларда севганига гул совға қилган йигитга қизнинг ҳам меҳри товланишини кўриб, ҳавасим келганмиди, билмадим, атиргулларга қўл узатдим. Шу пайт ўғирликни деразадан кўриб қолган ўқитувчим югуриб чиқди-да, баланд овозда уриша кетди:  

— Уялмайсанми ўғирлик қилишга? Қани, олдимга кел-чи.  

Мен қўрққанимдан қочиб кетдим. Шу-шу мактабда ал-Хоразмий, дея эътироф этиладиган йигит математика дарсларидан кўнглим қолди. Ўшанда ўқитувичимиз бутун синф олдида изза қилганди...  

Бугун ўн икки-ўн уч ёшлардаги йигитча ҳовлимиз олдидаги турфа рангларда очилган атиргулларни томоша қилаётганини кўриб, ёнига бордим ва унга бир даста узиб бердим. Билмадим, хурсанд бўлганча гулларни кимга илинди? Балким онасига, балким синфдош қизига, эҳтимол ўқитувчисигадир... Нима бўлганда ҳам у хато қилмади, мен ҳам... 

Кимнингдир хатосини кўрганда уни изза қилиш эмас, тўғри йўлга йўналтириш лозим...»