Сел бўлган юрак
Уят, ор, виждон деганларини илк бор туйдим...
“Пойтахтда ўқийман. Шартнома асосида. Табиатан шошқалоқман, қолаверса, вақтида шартнома пули тўламасак, бутун гуруҳнинг олдида уялтирадиган декан ўринбосарининг феълини билганим учун ҳам отамни қистовга оламан.
— Қачон жўнатасиз?
— Одам топилмаяпти, бервораман, хавотирланма, — отам шу сўздан нарига ўтмасди.
Бутун бошли қишлоқда наҳот битта пойтахтга келадиган одам бўлмаса — баттар жиғибийрон бўламан. Кейин бирдан акамнинг машина олмоқчи бўлиб юргани хаёлимга келди. Энди акамга қўнғироқ қилдим.
— Ўзингиз ишлайсиз-ку, топган пулингиз етганида оларсиз машинани. Отамдан олишга уялинг, — дедим.
Акам “Хўп, кейин гаплашамиз” деб гапни қисқа қилди. Хуллас, нақ ўн кун кечикиб шартнома пулини тўладим. Икки марта ўша декан ўринбосари — эстетика-этика фанлари номзоди дарснинг ўртасида кириб, мендек отаси вақтида пул жўнатмаганларни бирма-бир огоҳлантирди. Мулзам бўлганим учун отам билан акамдан хафа бўлиб кетдим.
Бир фурсат ўтиб, таътилга чиқдик. Вилоятга кетдим. Боришим ҳамона қолган ярим йилликнинг шартнома пулини олиб қўяман деб, мақсад қилганман. Аммо қишлоққа қадам қўйишим билан таний олмадим. Уйимиз ўрнида эса кичкина бир уйча тикланибди. Боғимиздаги чинордан бошқа ҳамма нарсани сел ювиб кетибди... Мен бехабар.
— Ота, нега айтмадингиз?
— Уйга кир, чарчаб келгансан, — отам янги уйча томон йўл бошлади.
— Кўнглинг чўкиб, ўқишдан чалғийсан, деб айтишимизга рухсат бермадилар, — акам елкамга қоқди...
Уят, ор, виждон деганларини илк бор туйдим... Отамнинг тоғдек бардоши қаршисида...”
Муаллиф: Шоира Шагиаҳмедова
